Hoera, Moeke, voor altijd 92
Als de herfst eraan komt, vallen de bladeren. Sommige wat vroeger dan andere. De natuur verandert stilaan van kleur en maakt zich klaar voor de donkere maanden. Toch is oktober vaak nog een maand vol kleuren, beweging en beroering.
Voor mij is oktober ook een maand vol verjaardagen. Mijn grootmoeder, mijn ouders… zoveel mooie momenten die met deze maand verbonden zijn.
Maar dit jaar is er iets veranderd. Op 1 oktober vieren we de verjaardag van Moeke niet meer zoals vroeger. Ze is er niet meer. Of vieren we haar toch? Staan we even stil bij haar verjaardag? Maken we er een herdenking van?
Het zijn vragen die door mijn hoofd gaan. Want wat doe je wanneer iemand die je zo dierbaar is, er niet meer is? Hoe geef je een bijzondere dag een plaats wanneer die persoon er zelf niet meer bij kan zijn?
Ik besef dat ik mezelf een klein ritueel mag toestaan. Iets eenvoudigs, iets dat bij haar past. Een moment om even stil te staan bij wie ze was en wat ze voor mij betekende.
Daarom trek ik naar een plek waar Moeke zich goed voelde: het Vrijbroekpark, en meer bepaald de rozentuin. Misschien zullen de rozen tegen die tijd al uitgebloeid zijn. De herfst heeft immers haar eigen ritme. Maar de herinneringen zijn niet uitgebloeid. Die blijven, ook wanneer de bloemen verdwijnen.
Ik brand een kaarsje. Ik eet een gebakje. Kleine gebaren, maar voor mij betekenen ze zoveel. Even voelt het alsof ik haar verjaardag toch een beetje met haar kan vieren.
En dan zeg ik, in gedachten, met liefde en misschien ook met een glimlach:
Hoera, Moeke! Voor altijd 92.
Liefs joke
