De eerste maand van het academiejaar is alweer voorbijgevlogen. Mijn dagen zijn goed gevuld met deadlines en studeren. Soms moet ik mezelf er dan bewust aan herinneren om stil te staan bij de kleine, positieve momentjes. De voorbije maand schreef ik daarom op welke kleine gelukjes ik ervaarde door hier, in het woonzorgcentrum, op kot te zitten:
- Op de startdag heb ik heel wat gelachen tijdens het bingo spelen met de bewoners. Tijdens het avondeten zat ik samen aan tafel met drie gezellige dames. Nadien werd ik herkend door een bewoner met wie ik vorig jaar veel gepraat heb, Hij was blij om mij terug te zien en wist zelfs nog dat we vorig jaar samen waren gaan wandelen. Het deed mij deugd dat hij me na de zomervakantie nog herkende. Dat geeft me het gevoel dat ik, gewoon door er te zijn, toch een klein verschil kan maken.
- Wanneer de zuster in de kamer tegenover mij ’s ochtends haar gordijnen opent, zwaaien wij telkens naar elkaar. Meestal steken we ook even onze duimen op om te vragen: “alles oké?”.
- Toen ik meedeed aan “op de koffie met Tamara” kregen we de vraag aan wie we denken als er gezegd wordt ‘goed omringd zijn’. Ik moest niet lang nadenken en besefte dat ik heel gelukkig mag zijn met zoveel warme mensen om me heen.
- Tijdens een drukke schoolweek, maakte ik even tijd voor vrijwilligerswerk. Ik ging naast een bewoonster op het terras zitten. We raakten zo vlot aan de praat dat we, voor we het wisten, twee uur verder waren. Ik merkte dat ons gesprek haar deugd had gedaan, maar ik voelde me ook zelf nadien terug opgeladen.
- Tijdens mijn studeerpauzes wandel ik vaak een rondje rond het woonzorgcentrum. Ik zwaai dan altijd naar de bewoners in de keuken. Wanneer iemand terugzwaait, tovert dat meteen een lach op mijn gezicht.
- Als ik mijn vriend vertel over het vrijwilligerswerk, merkte ik dat hij vaak al weet over wie ik het heb, zonder dat ik een naam noem. Dit vond ik een leuke ontdekking omdat dat voor mij weerspiegelt dat ik veel geef om de bewoners.
- Tijdens mijn vrijwilligerswerk hoorde ik opeens “dag Sien!”, een van de bewoonsters kende mijn naam nog. Dit maakte mijn dag.
- Toen mijn masterproefonderwerp bekendgemaakt werd, was ik superblij omdat mijn onderwerp focust op de ervaringen van personen in een woonzorgcentrum. Sinds ik hier op kot zit, is mijn liefde voor ouder wordende mensen sterk gegroeid. Ik ben blij dat ik me hier nu ook verder in mag verdiepen.
- Tijdens een van de seminaries vroeg ik enkele zusters of zij toevallig een tante van mijn moeke hadden gekend, die vroeger bij dezelfde congregatie was aangesloten. Het was fijn om te horen dat ze haar goed gekend hadden. Ook zag ik voor de start van dit seminarie een mooie zonsondergang.
Als ik al deze gelukjes opnieuw lees, voel ik veel liefde. Het maakt mij gelukkig wanneer ik iets kan betekenen voor anderen, maar ik krijg zelf ook veel terug van de bewoners: niet alleen over hoe het vroeger was, maar ook voor nu en de toekomst. Zo leerde een mevrouw mij dat je altijd moet blijven doorgaan. Je gaat momenten hebben waarop het tegensteekt, maar als je hier in blijft hangen, word je daar zelf niet gelukkiger van en je omgeving ook niet. Dat is een kijk op het leven waar ik naar opkijk. Afgelopen maand was voor mij gevuld met veel warme ontmoetingen, wijsheden, liefde en kleine gelukjes.
Sien - student op Kot
Bekijk alle artikels