Op kot zitten in Sociopolis is leren.
Leren luisteren.
Leren mijn studies als toekomstige kinesist te combineren met de werkelijkheid.
Leren erkennen dat niet alle aspecten van ouder worden evident zijn, en er toch elke dag opnieuw het beste van maken.
Maar het is vooral leren kennen.
Niet enkel dat Els graag twee suikertjes in haar koffie heeft en dat Julia graag smeerkaas eet, maar de dingen die je niet in een zorgdossier terug vind.
Zo weet ik nu dat wanneer ik ’s avonds Dancing Queen van ABBA opzet en mijn hand uitsteek naar Adèle, ze eerst met haar ogen rolt, maar daarna toch met een glimlach van oor tot oor staat te dansen.
Zo weet ik dat Agnes ’s ochtends soms even verward is en wil vertrekken om les te geven, maar tegelijk opgelucht is wanneer blijkt dat ze niet meer moet gaan werken.
Zo weet ik dat Bernadette altijd klaarstaat voor een babbel, en dat Jean-Louis die babbel nog liever inruilt voor een dansje — de “cha-cha-cha”, zoals hij het zelf zegt.
Zo weet ik dat Thérèse helemaal mee is en graag Solidair speelt op haar Nintendo.
Zo weet ik dat als ik vragen heb over anatomie, ik bij Albert terechtkan, die vroeger professor radiologie was.
Zo weet ik dat zuster Hélène mijn Franse tolk is wanneer mijn gebrekkige Frans me in de steek laat.
En zo zal ik ook blijven herinneren.
Dat zuster Paula en Véronique altijd van elkaars gezelschap konden genieten.
Dat de communicatie tussen zuster Lucie en mij niet altijd even vlot verliep — mijn Frans niet zo sterk, haar gehoor niet meer optimaal — maar hoe we daar allebei om konden lachen wanneer ik mijn woorden moest uitbeelden, uiteindelijk kwamen we er wel.
Hoe zuster Cécile kon genieten van een glaasje blond bier en een stukje piano (zelfs mijn gewone Broeder Jacob).
Hoe ik altijd kon lachen met zuster Helena, en hoe zij de mooiste verhalen kon vertellen.
Op kot zitten in een woonzorgcentrum is leren kennen en leren herinneren,
maar vooral: het mooie zien in de kleine dingen
en de rijkdom van mensen en hun verhalen omarmen.
Roos - Student Op Kot
